Over de Dood Die Te Denken Geeft

Only available on StudyMode
  • Pages : 5 (1731 words )
  • Download(s) : 473
  • Published : August 14, 2010
Open Document
Text Preview
Over de dood die te denken geeft

Aangezien de dood inherent is aan het menselijk leven en de mens een fundamentele drager is van een samenleving, is de dood niet weg te denken uit het maatschappelijke gegeven. Als existentieel thema is de dood ingebed in de samenleving. Elke maatschappij gaat er anders mee om, heeft bepaalde rituelen enz. Maar ook elk individu gaat anders om met de eindigheid van zijn of haar leven. Hoe denken mensen over de dood in het algemeen en over hun eigen dood in het bijzonder? Zal men dit aspect van het bestaan zomaar aanvaarden, zal men er gelaten op reageren of zal men er zich tegen verzetten? Opvallend is tevens dat velen zich pas zorgen maken over de dood als deze bijna is ingetreden.

Doorheen de geschiedenis merken we dat mensen anders omgingen met de fase van het levenseinde en de dood. In de Middeleeuwen was het bijvoorbeeld de gewoonte dat de mensen stierven temidden van hun familie en vrienden. Dit werd eveneens vaak geïnduceerd door een gebrek aan medische zorgen waardoor een opname ter behandeling van een aandoening niet vanzelfsprekend was, zeker niet voor het gewone volk. Ook het geloof speelde hierin een rol. Doordat men de mening was toegedaan dat het lijden verzacht werd door het leven na de dood, diende men zijn hemel op aarde te verdienen via het afkopen van aflaten. Op die manier diende men zich voor de dood van alle zonden te bevrijden. Om dit te bekostigen deed men vaak beroep op anderen. Als reactie op dergelijke feiten pleitte het Protestantisme er in de zestiende eeuw dat de dood en het sterven een solitair gebeuren waren. De dood werd meer en meer in een private sfeer gesitueerd. De stervende vertoefde in een kleine groep van familieleden en vrienden. Pas omstreeks de twintigste eeuw kwam de stervensbegeleiding op de voorgrond te staan. Tevens kende de geneeskunde een medisch-technologische (r)evolutie waardoor kwalitatieve stervensbegeleiding maar al te vaak geïnterpreteerd werd als een medische kwestie. Dokters en verpleegkundigen ontfermden zich nagenoeg uitsluitend over de stervende en de familie liet zich meer dan eens ontmoedigen om aan kwalitatieve care-ginving te doen door de overweldigende care-taking van het specialistenkorps (Groen, M., 1998).

Uiteraard getuigt het niet van objectiviteit indien er inzake kwalitatieve stervensbegeleiding alleen maar met spek geschoten zou worden naar de medische specialisten. Immers, dankzij de medische evoluties alsook door de toegenomen hygiëne en de algemene voedingskwaliteit bij de bevolking, leven mensen langer. Mensen worden in die zin vaak pas op het einde van hun leven met de dood geconfronteerd, tenzij op jongeren leeftijd door een verkeersongeval of dergelijke. Doordat men op hogere leeftijd stervende wordt, is men ook vaak noodgedwongen aangewezen op een verblijf in het ziekenhuis waardoor de medische context automatisch aanwezig is. En context is belangrijk. In een tijd waarin bijvoorbeeld de kindersterftes hoge toppen scheerde, was het contextueel anders om geconfronteerd te worden met de dood dan in onze tijd. Je zou kunnen zeggen dat wij steeds minder leren omgaan met de dood omdat dit een aspect lijkt te worden dat zich slechts op hoge leeftijd aandient. Op andere leeftijden is het veeleer een plots gebeuren (Hick, J., 1977).

Het plotse karakter van het levenseinde kunnen we illustreren aan de hand van het voorbeeld van een persoon die zich in de terminale fase van een agressieve kankeraandoening bevindt. Dergelijke mensen worden vaak op een plotse manier blootgesteld aan een levensbedreigende ziekte en worden meestal abrupt in het aanvaardingsproces van hun eindigheid geworpen. Men is hier niet op voorbereid alsook omdat de fase van het levenseinde in ons tijdperk meestal geconnoteerd wordt met een hoogbejaarde leeftijd. In die zin komen jongere mensen in een wervelwind van emoties terecht. Indien ze het slechts nieuws ruim op voorhand te horen krijgen, lukt het de mensen beter...
tracking img